زها حديد و مفاهیم عربی در معماری: تفکیک سنت از دوران دیجیتال زها حديد (1950-2016)، متولد بغداد، اغلب در بافت غربی به عنوان معمار جهانی و دنایی‌شده پیشرو شناخته می‌شد. اما آثارش شامل یک گفتگوی پیچیده و نوآورانه با میراث فرهنگی عربی و اسلامی است. این گفتگو نه یک استناد مستقیم به تاریخ، بلکه یک تفکیک عمیق و باز تعریف اصول فضایی، جغرافیایی و زیبایی‌شناسی شرق از طریق призما‌های پارامتریک و فلسفه مدرن شکل است. رهبری از بی‌پایانگی و عمق: نه مناره‌ها و قوس‌ها، بلکه ابستره اصول حديد به عمد از استنادات تاریخی مستقیم اجتناب می‌کرد. او به کلیشه‌های سبک‌های مختلف علاقه نداشت، بلکه به ایده‌های بنیادی علاقه‌مند بود: ایده بی‌پایانگی و عمق. مخالفت با ترکیب ثابت و متمرکز غربی با مفهوم بی‌پایانگی الگوی اسلامی که ادامه دارد فراتر از چیزی که دیده می‌شود. در معماری او این ایده در горизونتهای محو شده، فرم‌های سیال، و فقدان مرزهای واضح بین کف، دیوار و سقف بیان می‌شود. فضا به عنوان یک میدان بی‌پایان در حال ادامه به نظر می‌رسد، نه به عنوان یک مجموعه از اتاق‌های بسته. جغرافیا و کالیگرافی. نوشتار عربی و نقش‌آفرینی (گیریخ، آرابسک) بر اساس تبدیل خط، دینامیک آن، پیچش و تورفتگی است. آثار حديد مانند یک کالیگرافی معماری در سه بعد هستند. خط نه تنها یک لبه را توصیف می‌کند، بلکه یک مسیر نیرومند می‌شود که تمام فضا را سازماندهی می‌کند. مثال: پروژه خانه مسکونی Zaha Hadid Architects در بیروت (2019) با نمایی که به خطوط عظیم و متوقف شده در حال حرکت شباهت دارد. نور و سایه به عنوان ماده. در معماری سنتی عربی، ماشربیه (کرتار برش داده شده) و بازی پیچیده نور ایجاد یک محیط مرموز و تغییرپذیر ایجاد می‌کند. حديد این ایده را به سطح جغرافیا پیچیده‌تر ترجمه می‌کند. در مرکز گایدر علی‌اف در باکو (2012) نور بر سطح‌های سفید سیال حرکت می‌کند و سایه‌های متناوبی ایجاد می‌کند که احساس سبکی را به همراه دارد، که با ابدیت نور در مساجد همخوانی دارد. تأویل محلی: پروژه‌های منطقه‌ای ارتباط با بافت به وضوح در پروژه‌های او برای کشورهای خاورمیانه آشکار شد، جایی که او توانست معماری‌ای را ایجاد کند که همیشه مدرن و ریشه‌دار در روح محلی است. موزه هنرهای اسلامی در شرجی (پروژه 2013، اجرا پس از مرگ). این فرم سیال معمولی حديد نیست، بلکه یک ترکیب پیچیده از حجم‌های کریستالی برخوردی است. معماران دفتر ZHA تاریخ منطقه را بررسی کردند و آن را به عنوان «ارخه‌شناسی لایه‌ای» تفسیر کردند. ساختمان همزمان به عنوان یک تشکیل جغرافیایی و نسخه‌ای انتزاعی از برج‌های سنتی (بارجیل) به نظر می‌رسد و نمای آن با تاریک‌کننده‌های با طرح‌های منحنی به ماشربیه اشاره می‌کند، اما در مقیاس بزرگ و نمادین. تئاتر اپرای دوبی (پروژه، اجرا نشده). فرم آن از دюн‌ها و جریان‌های آب بیابانی الهام گرفته شده است که از طریق الگوریتم‌های پارامتریک تفسیر شده‌اند. این یک تقلید از طبیعت نیست، بلکه تجسمی از نیروهای دینامیک آن است — ایده‌ای که عمیقاً در شعر و هنر عربی ریشه دارد، جایی که طبیعت اغلب به عنوان یک استعاره است. استادیوم «الوكرا» در قطر برای جام جهانی 2022. این، شاید، نمونه‌ای برجسته و بحث‌برانگیزتر از همه است. فرم استادیوم به قایق‌های سنتی عربی - دو، که قرن‌ها برای صید مروارید و تجارت در خلیج فارس استفاده می‌شدند، اشاره دارد. اما حديد این تصویر خاص را به یک استعاره انتزاعی و فناوری‌گرا تبدیل کرده است. خطوط موج‌دار سقف و نمای آن نه silhouette قایق، بلکه دینامیک پرده‌ای را که با باد پر می‌شود و منعکس شدن آب بر روی سطح آن را بازتولید می‌کنند. انتقاد و پیچیدگی هویت استفاده حديد از مفاهیم عربی نه ساده و مستند بود. اتهام‌های «پست‌کولونیالیستی‌امیزه». بخشی از منتقدان در غرب در پروژه‌های شرقی او دیدند که به انتظارات غربی از زیبایی‌شناسی «شرقی» تقلید می‌کند، که در فرم پیشرو بسته شده است تا پاسخگوی توقعات جدید طبقات سیاسی و اقتصادی منطقه باشد. فقدان استنادات مستقیم به چالش. برای گروه‌های محافظه‌کار در جهان عرب، معماری او بسیار رادیکال بود و از نمادهای مذهبی یا تاریخی قابل فهمی محروم بود. او به زبانی از معماری جهانی صحبت می‌کرد، نه به زبانی از سنت محلی. ادغام به عنوان یک موضع. حديد در موقعیت منحصر به فردی از مترجم فرهنگی قرار گرفت. او اصول عربی-اسلامی را با ایده‌های فلسفی غربی (تفکیک دیرید) و فناوری‌ها (مدل‌سازی پارامتریک) با هم ترکیب کرد تا یک زبان جدید و ترکیبی ایجاد کند. این یک گفتگوی برابر بود، نه یک نوستالژی. میراث: زبانی جدید برای منطقه حديد به جهان عرب نه یک سبک، بلکه یک روش پیشنهاد کرد. او نشان داد که چگونه می‌توان کاملاً مدرن بود و از ریشه‌های فرهنگی صرف نظر نکرد، اگر این ریشه‌ها را به عنوان یک سیستم اصول انتزاعی در نظر گرفت، نه فرم‌های کانونی. راه‌حل او معماری منطقه‌ای را از الزام به کپی کردن گذشته آزاد کرد. او نشان داد که پیچیدگی جغرافیایی و انتزاعی که در هنر اسلامی وجود دارد می‌تواند پایه‌ای برای ذهن معماری پیشرفته قرن بیست و یکم باشد. آثار او پلی بین خاطرات فرهنگی عمیق (در بیابان، کالیگرافی، نور) و واقعیت‌های شهری فوتوستانی مملکتهای نفتی هستند. واقعیت جالب: در استودیوی لندن خود، حديد مجموعه‌ای از هنرهای اسلامی نگه‌داری می‌کرد، به ویژه آثار فلزی XII-XIII قرن. او از این آثار تحسین می‌کرد که چگونه سطح تزئینی و شکل ساختاری آن‌ها جدا نشده‌اند — ایده‌ای که او در معماری خود توسعه داد، جایی که پوسته، ساختار و فضا یکپارچه هستند. نتیجه‌گیری مفاهیم عربی در معماری زها حديد نه عناصر تزئینی، بلکه کد ژنتیکی‌ای هستند که توسط فناوری‌های دیجیتال بازبرنامه‌ریزی شده‌اند. او از میراث فرهنگی نه تصاویر، بلکه سیستم‌های عملیاتی استخراج کرد: بی‌پایانگی الگوی، دینامیک خط، بازی نور، ارتباط ارگانیک با مناظر. سپس این سیستم‌ها را از طریق دستگاه قدرتمند طراحی پارامتریک عبور داد. در نتیجه، معماری‌ای به وجود آمد که همزمان در بغداد و در عصر فضایی احساس می‌کند. این نه یک سبک منطقه‌ای، بلکه یک زبان جهانی است که می‌توان در گویش آن تاریخ یک تمدن کامل را خواند. زها حديد نه معماری «عربی» ساخت، بلکه معماری‌ای ساخت که بدون این درک عمیق از فضای و شکل که فرهنگ عربی آن را توسعه داده است، ممکن نبود. вклад او در اثبات این است که آوانگارد می‌تواند از ریشه‌ها جدا نشود، بلکه آن‌ها را با بیشترین ادامه و ثمربخشی ادامه دهد.
© library.af

Permanent link to this publication:

https://library.af/m/articles/view/Zaha-Hadid-va-motif-e-Arabi-dar-arquitectura