بزرگترین مراسم خداحافظی اسب‌ها از ورزش اسب‌دوانی در تاریخ

مقدمه: رتیرمنت به عنوان یک مراسم عمومی و نشان از قدردانی

در ورزش اسب‌دوانی، خداحافظی اسب از فعالیت‌های ورزشی (رتیرمنت) نه تنها پایان فعالیت‌هاست، بلکه یک رویداد اجتماعی و رسانه‌ای مهم است. این مراسم به عنوان اوج شغل، نشان از قدردانی عمومی و قدردانی و همچنین عنصر مهمی در شکل‌دهی به تصویر اخلاقی ورزش محسوب می‌شود. مراسم‌های برجسته رتیرمنت شامل مراسم‌های دقیق و برنامه‌ریزی شده هستند که عناصر نمایش ورزشی، مراسم مدنی و خداحافظی احساسی را ترکیب می‌کنند. آن‌ها تغییر در نگرش به حیوانات ورزشی را نشان می‌دهند — از دیدن آن‌ها به عنوان ابزاری برای دستیابی به پیروزی تا پذیرش آن‌ها به عنوان شریک و شخصیت.

معیارهای «بزرگی» مراسم خداحافظی

مراسم خداحافظی به عنوان «بزرگ» و از لحاظ تاریخی مهم تلقی می‌شوند، اگر:

1. به عنوان یک رویداد عمومی با حضور هزاران تماشاگر و پوشش گسترده در رسانه‌ها برگزار شوند.

2. در ارجاع‌های برجسته‌ای در جهان برگزار شوند (مثل بازی‌های المپیک، قهرمانی‌های جهان، تورنمنت‌های معروف).

3. با شغل یک اسب افسانه‌ای مرتبط باشند که دستاوردهایش تغییرات بزرگی در نوع ورزش ایجاد کرده است.

4. به عنوان یک حرکت نمادین که تغییر عصر در ورزش یا استانداردهای اخلاقی جدید را نشان می‌دهد، انجام شوند.

مثال‌های تاریخی: از مراسم‌های نظامی تا شوهای نمایشی

1. هیدالگو (Hidalgo) — 1928، ایالات متحده.
   با اینکه این یک اسب نظامی (اسب ژنرال پرسینگ) بود، مراسم خداحافظی او از ارتش در فورت میزر به عنوان الگویی برای رویدادهای آینده شد. هیدالگو با یک رژه رسمی و با صدای ارکستر عبور کرد، به درجه سرباز پایین‌تر تنزل یافت و به استراحت افتخاری فرستاده شد. این مدل قدردانی نظامی‌ای بود که بعداً در ورزش استفاده شد.

2. بلی (Billy) — 1936، بازی‌های المپیک در برلین.
   اسب بلی، که کاوالریست آلمانی کورت هازه با او مدال طلای تیمی در اسب‌دوانی کسب کرد، مورد توجه ویژه قرار گرفت. بر اساس دستور شخصی گیتلر (که سعی داشت نمادهای «مقدمگی آریایی» را ایجاد کند)، برای او یک رژه پیروزمندانه در استادیوم اصلی پس از پایان بازی‌ها برگزار شد. این یک مثال از استفاده سیاسی برای خداحافظی با یک اسب است.

عصر مدرن: مادیات‌سازی و تأکید بر احساسات

3. میلتون (Milton) — 1994، بریتانیا.
   اسب معروف اسب‌دوانی، سورمه‌ای، که تقریباً همه جوایز اصلی جهان را با سوار شدن به جان ویتاکر برده است. خداحافظی او در تورنمنت لندن "اولمپیا" به یک رویداد ملی تبدیل شد. استادیوم پر از پوسترهایی با نوشته "میلتون، ممنون!" بود، و ویتاکر با سوار شدن بدون سبد و اسباب‌بندی، فقط دست خود را بر گردن اسب قرار داد و اعتماد کامل خود را نشان داد. این یک مرحله گذار بود، زمانی که خداحافظی‌های عمومی از یک مراسم رسمی به یک گفتگو شخصی و احساسی بین ورزشکار، اسب و تماشاگران تبدیل شد.

4. توتیلاس (Totilas) — 2015، آلمان.
   اسب سیاه، که با نتایج فوق‌العاده و شخصیت خود اسب‌دوانی را رونق بخشید. مراسم رتیرمنت او در تورنمنت CHIO آخن به یک نمایش بزرگ با فریاد تشویق برگزار شد. با این حال، این مراسم با بحران‌های مربوط به روش‌های آموزش قبلی صاحبان او، که باعث ایجاد سوال مهمی شد که آیا می‌توان زیبایی مراسم خداحافظی‌ها را به هزینه‌های اخلاقی که در طول شغل او رخ داده بود، تحمیل کرد؟ این باعث شد که رویداد نه تنها یک رویداد جشن، بلکه وسیله‌ای برای تفکر عمومی شود.

5. والگرو (Valegro) — 2016، بازی‌های المپیک در ریو.
   اسب طلایی شارلوت دوژاردن، که در اسب‌دوانی غالب بود. خداحافظی او به طور پیش‌بینی شده اعلام شد و به موضوع اصلی بازی‌ها تبدیل شد. پس از کسب مدال طلای تیمی در آخرین نمایش او، دوژاردن از اسب پیاده شد و او را در آغوش گرفت و سپس آن‌ها با هم یک دور خداحافظی را تحت تشویق تماشاگران انجام دادند، جایی که حتی رقبا و داوران هم اشک ریختند. این پایان نمادین تصویر "اسب شریک" بود که خداحافظی او به عنوان پایان یک دوره کامل در ورزش احساس شد.

6. بایگ استار (Big Star) — 2021، هلند.
   اسب معروف اسب‌دوانی نیک اسکلتون، قهرمان المپیک. مراسم خداحافظی او در تورنمنت هرتاگن‌بوس شامل تحویل هدایای یادبود، دور خداحافظی با دختر اسکلتون و همچنین "پاس کردن استقلال" به اسب‌های جوان بود. این یک مثال از خداحافظی خانوادگی و میراثی بود که تأکید بر ادامه نسل‌ها دارد.

موضوع روسیه: آباست و رکویوم

• آباست (Absent) — 1973، اتحاد جماهیر شوروی.
  اسب افسانه‌ای سرگئی فیلاتوف، قهرمان المپیک 1960 در اسب‌دوانی. "پایان کار" او به عنوان یک نمایش عمومی در سبک غربی نبود، بلکه یک رویداد مهم در ورزش شوروی بود. آباست به عنوان تولیدکننده برجسته به کارخانه اسب‌ها فرستاده شد و نام او به عنوان نماد مدرسه اسب‌دوانی شوروی تبدیل شد. این یک مثال از رویکرد عمومی-حکومتی بود که خداحافظی از صحنه را به عنوان انتقال به خدمت پلید برای صنعت در نظر می‌گرفت.

نکات علمی و اخلاقی

خداحافظی‌های برجسته چندین عملکرد اجتماعی دارند:

1. تأیید ورزش: نشان می‌دهد که به رفاه حیوانات پس از پایان کار توجه می‌شود و انتقادات مربوط به استفاده از آن‌ها را کاهش می‌دهد.

2. ایجاد روایات و افسانه‌ها: شغل اسب را به یک تاریخ کامل و احساسی تبدیل می‌کند که برای جذب مخاطب مهم است.

3. کامرس: اغلب با تولید محصولات یادبود همراه است که خداحافظی را به ارزش‌گذاری تبدیل می‌کند.

4. عملکرد درمانی برای جامعه: به تماشاگران و ورزشکاران اجازه می‌دهد تا به طور جمعی با پایان یک دوره مهم روبرو شوند.

نتیجه‌گیری: از پارادو به همکاری

تغییر در مراسم خداحافظی اسب‌ها از ورزش به عنوان یک نماد از تغییر کلی در ورزش اسب‌دوانی است. اگر در اوایل قرن بیستم این مراسم‌ها به عنوان مراسم نظامی یا اقدامات سیاسی بودند، پس از پایان قرن به شوهای تلویزیونی با تأکید بر احساسات تبدیل شدند. در قرن بیست و یکم، پس از بحران‌های مربوط به رفاه اسب‌ها، این مراسم‌ها نیز به عنوان عهد عمومی به اصول اخلاقی و نشان از آن که قهرمانان بزرگ مستحق قدردانی و زندگی پس از شهرت هستند، تبدیل شدند. بنابراین، "خداحافظی‌های برجسته" نه تنها خداحافظی از یک اسب خاص است، بلکه آینه‌ای است که تغییرات ارزش‌های جامعه ورزش اسب‌دوانی را نشان می‌دهد: از تعظیم به قدرت و پیروزی تا احترام به همکاری و شخصیت چهارپایه.

Permanent link to this publication: