جشن مقدس نیکلاس در شهر باری: از رلیکویار تا پیامبران جهانی مقدمه: مرکز مقدس جهان پیروی شهر باری در جنوب ایتالیا یک پدیده منحصر به فرد در دنیای مسیحیت است. از سال 1087 این شهر به عنوان رلیکویار بین‌المللی мощهای مقدس نیکلاس میرلیکی، یکی از مقدس‌ترین مقدسین در مسیحیت ارتدوکس و کاتولیک، خدمت می‌کند. جشن‌های سالانه در این شهر در تاریخ 7 تا 9 مه (تاریخ انتقال мощها) نه تنها یک مراسم مذهبی بلکه یک رویداد اجتماعی-فرهنگی بزرگ است که در آن سنت‌های مراسم مذهبی، فرهنگ عامه، تاریخ سیاسی و اقتصاد گردشگری معنوی مدرن با هم در هم تنیده‌اند. این جشنی است که نشان می‌دهد چگونه فرهنگ محلی می‌تواند به یک وضعیت بین‌المللی تبدیل شود. 1. زمینه تاریخی: "دزدی دریایی" به عنوان عملی برای نجات ключ به درک جشن مدرن در اینجا در رویدادهای سال 1087 نهفته است. در شرایط تهدید ترکیه به میلام (امروزه دمیره، ترکیه)، جایی که мощهای مقدس در آنجا قرار داشتند، دریانوردان باری یک ماجراجویی شجاعانه انجام دادند. آنها به طور مخفیانه‌یی قدرتها را برداشتند و آنها را به شهر خود در تاریخ 9 مه تحویل دادند. این عملی که از دیدگاه روس‌ها یک دزدی مقدس بود، در سنت غربی به عنوان "نجات" رلیکوی از ممکنه‌ی آلودگی تفسیر می‌شود. برای باری این یک پیروزی جغرافیایی و اقتصادی بود: شهری که با ونیز رقابت می‌کرد، یک مقدس مقدس قدرتمند را به دست آورد که به او اطمینان داد که یک مرکز مهم گردشگری معنوی است. رویداد جالب: دریانوردان باری همه‌ی قدرتها را با خود نبردند. بخشی از آنها در میلام باقی ماند و بعداً به ونیز منتقل شد، که منجر به یک منازعه قرن‌هاهی در مورد اصل‌گرایی شد. تحقیقات مدرن (از جمله کالبدشکافی در دهه 1950) نشان داده است که بخش اصلی استخوان‌ها در باری قرار دارد. این موضوع همچنان موضوع بحث بین کاتولیک‌ها و ارتدوکس‌هاست، اما در باری هر دو سنت پیروی با هم زندگی می‌کنند. 2. ساختار جشن: ترکیب مقدس و عادی جشن‌ها سه روز طول می‌کشد و ساختاری واضح دارد که سنت‌های مراسم مذهبی سختگیرانه و مراسم عامه‌یی را با هم ترکیب می‌کند. 7 مه: استقبال ("اینتریتو"). بازسازی تاریخی ورود دریانوردان و استقبال از قدرتها توسط شهروندان و کشیشان به رهبری اسقف. نقطه‌ی کلیدی یک مراسم عظیم با کفش‌های نمازخانه‌ای است که با کفش‌های نمازخانه‌ای به خیابان‌های قدیمی شهر حرکت می‌کند. این روز بر جنبه‌ی مدنی جشن تأکید دارد: نیکلاس مقدس به عنوان محافظ شهر، "شهروند هم‌زمان" او در نظر گرفته می‌شود. در این مراسم باشگاه‌های تاریخی و نمایندگان دولت شرکت می‌کنند. 8 مه: پیروزی ("پلدجانادجو"). هزاران پیرو، اغلب بیکفش، از دروازه‌های شهر تا کلیسای بزرگ راه می‌روند. این یک عمل شخصی از تلاش و قدردانی است. در این روز یک رویداد خاص نیز رخ می‌دهد — جمع‌آوری میرون (ماننا). از گور مقدس نیکلاس از طریق یک سوراخ خاص مایع معطر استخراج می‌شود که کشیشان، لباس‌پوشیده در لباس‌های سفید، آن را در بطری‌ها توزیع می‌کنند. این پدیده (استحاله‌ی طبیعی از باقی‌مانده‌ها) یکی از شگفتی‌های اصلی است که پیروان را جذب می‌کند و موضوع تحقیقات علمی است. 9 مه: مراسم عظیم. مهم‌ترین مراسم جشن، که توسط اسقف باری-بیتونتو انجام می‌شود و اغلب در حضور مهمانان ویژه از واتیکان و واعظان ارتدوکس انجام می‌شود. 3. منحصر به فردی فرهنگ باری: پل بین سنت‌های مسیحی کلیسای مقدس نیکلاس در باری یک نمونه نادر از مکانی است که هم مراسم مسیحی و هم مراسم ارتدوکس انجام می‌شود. در زیرزمین، جایی که قدرتها قرار دارند، یک صلیب ارتدوکس جداگانه وجود دارد. این وضعیت منحصر به فرد به دلیل تلاش‌های کلیسای ارتدوکس روسی (در اوایل قرن بیستم یک "خانه‌ی روسی" برای پیروان ساخته شد) و گفت‌وگوی اکوئمینیکوس به وجود آمده است. جشن 9 مه برای هر دو فرقه مشترک است که باری را به نماد اتحاد مسیحی تبدیل می‌کند (اگرچه بدون کشمکش‌های تاریخی و الهی). به ویژه پس از سقوط دیوار آهنی، پیروزی ارتدوکس به طور گسترده‌ای افزایش یافت. برای بسیاری از روس‌ها، اوکراینی‌ها، بلاروس‌ها، مولداویایی‌ها، سفر به باری یک رویداد معنوی مهم است. پروازهای چارتر و مسیرهای اتوبوسی خاصی برای این منظور سازماندهی می‌شود. 4. جنبه‌های اجتماعی و اقتصادی: شهر سازمان‌دهنده جشن بر زندگی شهر تأثیر بزرگی می‌گذارد: اقتصاد: برای یک هفته باری به "پایتخت پیروزی" تبدیل می‌شود. هتل‌ها، رستوران‌ها و فروشگاه‌های سوغاتی پر از می‌شوند. تجارت آیتم‌های مذهبی، بطری‌های میرون، محصولات محلی شکوفا می‌شود. این مهم‌ترین منبع درآمد برای کسب‌وکارهای کوچک است. بنیانگذاری: مقامات شهر و منطقه‌ی آپولیا به طور فعال در سرمایه‌گذاری برای پذیرش پیروان سرمایه‌گذاری می‌کنند: بهبود لجستیک حمل و نقل، اطمینان از امنیت، سازمان‌دهی برنامه‌های فرهنگی (کنسرت‌ها، نمایشگاه‌ها). هویت: نیکلاس مقدس بخشی از هویت باری‌هاست. تصویر او در نمادهای شهری، فرهنگ عامه، آشپزی وجود دارد. جشن تقویت ملی‌گرایی محلی و احساس انتخاب ("شهر ما بزرگترین مقدس را نگه می‌دارد"). مثال: غذای سنتی جشن "پان-دی-سان-نیکلا" یک نوع نان شیرین است که به شکل عصای مقدس نیکلاس است. این نان را در کلیساها می‌پزند و مقدس می‌کنند و سپس به پیروان توزیع می‌کنند که رابطه‌ی فرهنگ مقدس با زندگی روزمره و فرهنگ غذایی منطقه را برجسته می‌کند. 5. چالش‌های مدرن و تحولات جشن با چالش‌های قرن بیست و یکم مواجه است: تعداد زیاد و تجاری‌سازی: جریان عظیم پیروان (ده‌ها هزار نفر) بار سنگینی بر اکوسیستم شکننده‌ی قدیمی شهر وارد می‌کند و می‌تواند این رویداد مقدس را به یک جاذبه‌ی گردشگری تبدیل کند. امنیت: در شرایط تهدید تروریسم، اطمینان از امنیت رویدادهای بزرگ در مکان‌های مذهبی نیاز به تلاش و منابع عظیم دارد. تفسیرهای سیاسی: گاهی جشن به میدانی برای نمایش احساسات سیاسی یا ملی تبدیل می‌شود (مثلاً نمایش گروه‌های پیروان اوکراینی یا روس در زمینه‌ی مناقشات مدرن)، که فشار را در محیط معنوی اولیه‌یی وارد می‌کند. نتیجه‌گیری: یک سنت پویا در جهان مدرن جشن مقدس نیکلاس در باری یک موجود زنده و در حال توسعه است. ریشه‌های آن در تاریخ جمهوری دریایی قرون وسطی است، اما در زمینه‌ی پیامبران جهانی، گفت‌وگوی اکوئمینیکوس و گردشگری انبوه مدرن تحلیل می‌شود. این رویداد نشان می‌دهد که چگونه یک سنت مذهبی می‌تواند خود را تطبیق دهد، در حالی که هسته‌ی اصلی — پیروی از مقدس — را حفظ می‌کند. باری توانسته است یک رویداد تاریخی (انتقال قدرتها) به یک ریتویال سالانه پایدار تبدیل کند که در چندین سطح عمل می‌کند: معنوی (اتحاد با خدا از طریق مقدس)، اجتماعی (تقویت جامعه)، اقتصادی (توسعه منطقه) و سیاسی (تقویت وضعیت بین‌المللی شهر). بنابراین، جشن‌های باری نه تنها یک یادآوری از گذشته است، بلکه یک مکانیزم معنوی، هویتی و اجتماعی تولید در دنیای پیچیده و پیچیده‌یی است.
© library.af

Permanent link to this publication:

https://library.af/m/articles/view/جشن-مقدس-نیکولای-در-باری