هولوکاست در سرنوشت دانشمندان بزرگ، فیلسوفان، نویسندگان، افراد حرفه‌ای خلاق: از دست رفتن ناپذیر فرهنگ جهانی

هولوکاست با از دست رفتن‌های ناپذیر برای جامعه بشری و پدیده‌ی «آینده‌ی دزدیده‌شده» برای کشورها، فرهنگ‌ها، ملت‌ها و میلیون‌ها انسان بی‌گناه مرتبط است.

نابودسازی برنامه‌ریزی شده ژنوپایه‌ی هوشمندانه اروپا

هولوکاست نه تنها نسل‌کشی قوم یهود بود، بلکه نابودسازی هدفمند یک لایه از فرهنگ و علم اروپا نیز بود. سیاست نازی‌ها در زمینه‌ی «بهداشت نژادی» و پاکسازی ایدئولوژیک منجر به نابودسازی فیزیکی، اخراج یا سرکوب اخلاقی هزاران روشنفکر شد که آثار خلاقانه‌ی آن‌ها در چارچوب ایدئولوژی «آریایی» جا نمی‌گرفت. این کار ضربه‌ای به بنیان‌های اساسی سنت انسان‌گرایانه غربی وارد کرد.

واقعیت جالب: پس از رسیدن گیتلر به قدرت، حدود ۲۵٪ از دانشمندان کشور از آلمان مهاجرت کردند، از جمله ۳۳٪ فیزیک‌دان‌ها، ۲۷٪ شیمیدان‌ها و ۲۴٪ زیست‌شناسان. «هدررفت ذهن‌ها» فاجعه‌ای برای علم آلمان بود، اما به دنیا مجموعه‌ای از برندگان جایزه نوبل در کشورهای دیگر هدیه داد.

از دست رفتن‌های ناپذیر: استعدادهای از دست رفته

بسیاری از ذهن‌های بزرگ که نتوانستند یا نپذیرفتند فرار کنند، قربانی کمپ‌های مرگ شدند.

در علم: مارچین وویچهوفسکی، ریاضیدان و رمزنگار برجسته لهستانی، در سال ۱۹۴۰ در پالمیرا اعدام شد. در اوسویتس، سیمونیس دایک، آهنگساز و فیزیکدان هلندی – نمونه نادر ترکیب گنجایش علمی و هنری – کشته شد. در تerezienstadt، پزشک و معلم فریدل دیکر-براندایس، که به عنوان زندانی به طور مخفی به آموزش نقاشی به کودکان پرداخت و پس از آن هزاران اثر هنری کودکان را به جا گذاشت، مرد. که این اثرات شاهد مقاومت روحی بود.

در فلسفه و ادبیات: یان لukaśevič، فیلسوف لهستانی و منطق‌دان، یکی از ایجادکنندگان منطق چند معنایی، در کمپ مرگ کشته شد. ایرن نیمورووکی، نویسنده فرانسوی، نویسنده‌ی اپیک ناتمام فرانسه‌ی سویت، در سال ۱۹۴۲ در اوشویتس دستگیر و مرد. در همان کمپ، ولاتیسلاو شلنگل، شاعر و نویسنده لهستانی، که در گتوی وارسا شعرهای تکان‌دهنده‌ای از وحشت روزمره نوشت، کشته شد.

در هنر: در اوسویتس، هنرمندان فلیکس نوسباوم (چهره‌ی نقاشی او «تقریب مرگ» نماد پیشگویی فاجعه بود) و شارلوتت سالومون، که در انتظار مرگ یک مجموعه بی‌نظیر از خودبیانی نقاشی به نام «زندگی؟ یا تئاتر؟» از ۱۳۰۰ اثر ایجاد کرد، کشته شدند.

مهاجران: آینده‌ی دزدیده‌شده اروپا و هدیه‌ی یافته به دنیا

مهاجرت گسترده دانشمندان و متفکران نجات‌یافته به طور اساسی نقشه هوشمندی جهان را تغییر داد. ایالات متحده و بریتانیا تیتران‌هایی را دریافت کردند که ایده‌های آن‌ها تعیین‌کننده توسعه پس از جنگ بود.

«پروژه مانهایتن» نمونه‌ای واضح از این پدیده بود. مرکز این پروژه فیزیکدانان مهاجر بودند: آلبرت اینشتاین (که نامه‌ی رزولوت به رزولوت را امضا کرد)، لئو سیلارد، انریکو Fermi، نیلز بور، هانس Bethe. بدون آن‌ها ساخت بمب اتمی ممکن نبود یا به تأخیر افتاد.

در فلسفه و علوم انسانی: اخراج منجر به انتقال فکر قاره‌ای به زمینه‌ی زبان انگلیسی شد. هاننا ارندت، که مفهوم «معمولی بودن بدی» را تشکیل داد، تئودور آدورنو، مکس هورکایمر (نویسندگان «دیالکتیک روشنایی»)، اریک Fromm – تفکر آن‌ها درباره‌ی توتالیتارizm، اتوریتاریzm و ماهیت انسان از تجربه‌ی شخصی مقاومت در برابر نازیسم رشد کرد.

در ادبیات و هنر: در مهاجرت، نویسنده نللی زاکس (برنده جایزه نوبل در سال ۱۹۶۶)، نویسنده پریمو لیوی، که صدای یادآوری از کمپ‌های مرگ شد، هنرمند مارک شاگال ایجاد کردند. آثار آن‌ها پلی بین فرهنگ از دست رفته اروپایی «ییدیشکایت» و درک جدید جهانی از تراژدی بود.

پدیده‌ی «آینده‌ی دزدیده‌شده

بیشترین اثر تراژیک، نابودسازی پتانسیل نerealized است. ما هرگز نمی‌دانیم که چه میزان به اوج رسیدند کسانی که زندگی آن‌ها در کمپ‌های گتوی و کمپ‌های مرگ قطع شد. چقدر آینده‌ی Einstein، Kafka، Shagal در اوج قوا کشته شد؟ هولوکاست نسل‌های کامل را از بین برد و سنت هزاره‌ای علم و فرهنگ یهودی در اروپا را قطع کرد. این نه تنها یک فاجعه جمعیت‌شناختی، بلکه یک فاجعه فرهنگی بود.

واقعیت جالب: در سال ۱۹۳۳، بنیاد نوبل اصلاحات متمایزی را پذیرفت که ممنوعیت دریافت جوایز توسط دانشمندان آلمانی را مقرر کرد. این ممنوعیت شامل شیمیدانان یهودی ریشارد Vilshutes و فریتز Haber (که قبلاً برنده شده بود) بود که نماد رد دستاوردهای علمی بر اساس نژاد بود.

نتیجه‌گیری: یادآوری به عنوان داروی مقاومت

هولوکاست در سرنوشت طبقه‌ی خلاق و علمی – داستان ت悲剧 دوقلوی است: مرگ شخصی و فرورفتگی فرهنگی جهانی. جهان نه تنها انسان‌ها را از دست داد، بلکه رشته‌های فکر، مدارس، زبان‌های هنری را نیز از دست داد. علم، فلسفه، ادبیات و هنر مدرن با داشتن خشونت‌های این از دست رفتن‌ها و سپاسگزاری برای میراث نجات‌یافته مهاجران، رشد و توسعه می‌یابند. یادآوری این سرنوشت‌ها نه تنها پرداخت بدهی به یادآوری است، بلکه آگاهی از شکنندگی آزادی هوشمندی و آن قیمت وحشتناکی که بشریت برای پیروزی تاریک‌گرایی پرداخت کرده است، است. تحقیقات بر روی دانشمندان و هنرمندان کشته شده و مهاجران همچنان تأثیر می‌گذارند و به ما یادآوری می‌کنند که فرهنگ هدف اصلی هر توتالیتارism است و محافظان آن‌ها اولین قربانیان هستند.

Permanent link to this publication: